Peutertheater: ‘Heel leuk, maar ook best spannend’

Peutertheater: ‘Heel leuk, maar ook best spannend’

Een verjaardag, stoute, en spannende dingen en een happy end. Het prentenboek van het jaar ‘nog 100 nachtjes slapen’ van Milja Praagman heeft alles om er een zinderende kindervoorstelling van te maken. En dat deden Judith en Stefan Wolters van Kindertheater Kaboem dan ook. Ze treden op een koude dinsdagmiddag in februari in een stampvolle bibliotheek Transvaalkwartier op met ‘Knipperdeknip’. Hun publiek: peuters en kleuters tot zes jaar, die zingen, roepen, tellen, ‘knippen’, lachen, en het soms ook wel een beetje eng vinden. Een van de moeders: “Theater maakt altijd heel veel indruk en ongemerkt, door mee te doen, leren de kinderen van alles.”_MG_2883

Agent Snorremans, die vlak voor je neus het vreselijke knipbeest probeert op te sporen, dat is best spannend als je nog maar vier jaar oud bent. Jimmy heeft er dan ook rode koontjes van gekregen. Hij en meer dan vijftig andere kinderen leven hartstochtelijk mee met het verhaal over een klein meisje, Dorus, dat niet kan wachten tot ze jarig is. Van haar moeder mag ze daarom alvast wel een feestje maken. Ze mag lapjes knippen, en dat doet ze: uit het tafelkleed, uit de jurk aan de waslijn, en ze knipt lapjes uit van alles en nog wat, de hele stad door.

Meedoen
In de voorstelling vragen de spelers de kinderen steeds om mee te doen. En die laten zich dat geen twee keer vragen! Als Dorus de kinderen bijvoorbeeld laat zien dat ze pas 10 nachtjes vooruit kan tellen (en niet 100), tellen alle kinderen geestdriftig mee. “Ik wil nu jarig zijn”, zegt Dorus. “Ja”, roepen de kinderen. Die begrijpen dat wel! “En wat hebben we dan nodig”, vraagt Dorus. “Ballonnen … slingers”. “En cadeautjes en taart?” “Jaaaahhh”, natuurlijk.

Vierkant en cirkel
Dorus besluit eerst een slinger te gaan maken. Ze knipt lapjes uit kleren aan de waslijn, steeds geometrische figuren, in verschillende kleuren: een rechthoek, vierkant, driehoek en cirkel. Ze benoemt ze: “Kijk, een rechthoek, en hij is groen”, of laat de kinderen raden. Uit de zakdoek van boer Koeievlaai knipt Dorus bijvoorbeeld een mooie rond stuk. “Hoe noem je dit?”, vraagt ze. “Cirkel”, antwoorden de kinderen eensgezind. Dan knipt Dorus uit het uniform van de slapende agent Snorremans een blauw vierkant. “Ssssst”, zegt ze tegen de zaal en de kinderen zijn muisstil. Natuurlijk ontdekt Snorremans wat er aan de hand is en wie het gedaan heeft. De spanning stijgt.

_MG_2905Goede afloop
Uiteraard loopt het allemaal goed af met Dorus, ze hoeft alleen maar 10 keer sorry te zeggen. Daarna is het feest. Een machine blaast een enorme hoeveelheid zeepbellen de lucht in. En iedereen zingt met Dorus mee: “Knipknipknip, ik knip in een wip, met mijn vinger, een stukje voor mijn slinger.” Een van de moeders maakt met haar smartphone een filmpje. “Dan kunnen we er thuis naar kijken en het liedje nog eens nazingen. Reken maar dat mijn dochtertje (5) de tekst nog kent.” Als de kinderen naar huis gaan, krijgen ze het liedje op papier mee. En een papiertje waaruit ze de vormen kunnen knippen en zelf een slinger kunnen maken.

Een geslaagde voorstelling
Judith (39) en Stefan (43) Wolters zijn na afloop enthousiast: “Ja, het was een succes, en erg druk!” Waarin schuilt het geheim van een geslaagde kindervoorstelling? Stefan: “Het begint uiteraard met een goed verhaal. In ‘nog 100 nachtjes slapen’ zitten alle elementen die je nodig hebt voor een goede voorstelling, een verjaardag, stoute, en spannende dingen, zingen, en een happy end. Judith: “Voor kinderen tussen 2 en 6 jaar moet het simpel zijn, met veel herhalingen. Er moet interactie inzitten, want zo trek je kinderen het verhaal in. Ondertussen leren ze van alles; in deze voorstelling leren ze bijvoorbeeld kleuren en vormen kennen en herkennen, en ze oefenen hun motoriek door de schaarbewegingen na te doen. En op het einde wordt het een feest, dat maakt het natuurlijk compleet.”

19 februari 2013

Tekst: Ton van der Veeken

Foto(‘s): Loes Schleedoorn

 

 

 

2018-01-09T16:59:19+00:00