Het Geluid van de Vrijheid:

Het Geluid van de Vrijheid:

‘De Tambú moet je voelen in je hele lijf’

Spetterend feest op 25 augustus in de Centrale Bibliotheek. Het was de slotmanifestatie van festival ‘Het Geluid van de Vrijheid’. Sommigen kenden de Tambú uit hun jeugd en wilden die al te graag weer eens meemaken. Anderen kwamen puur uit nieuwsgierigheid. En weer anderen waren altijd al geïnteresseerd in de geschiedenis van de slavernij en vonden de herdenking belangrijk. Wat de reden ook was om te komen, het was een spetterend feest op 25 augustus in de Centrale Bibliotheek Het was de slotmanifestatie van festival ‘Het Geluid van de Vrijheid’. Stilstaan bij 150 jaar afschaffing van slavernij in de ‘West’ kweekt historisch besef en onderlinge verbondenheid. En een originele Tambú deed de rest.

_MG_9507.Loes.Schleedoorn

In Paramaribo vieren de mensen met ‘Keti Koti’ – dat verbroken ketenen betekent – jaarlijks de afschaffing van de slavernij. Dat is dit jaar 150 jaar geleden en de bibliotheek heeft er uitgebreid aandacht aan geschonken met het festival ‘Geluid van de Vrijheid’. De naam refereert aan de kanonschoten die 150 jaar geleden klonken in Paramaribo. Kanonschoten ontbraken op dit slotfeest, er was wel spetterende muziek van Curaçaose studenten.

Ieder jaar weer
Maar eerst was er de toespraak van Joyce Overdijk-Francis, bestuurslid van NiNsee, het Nationaal Instituut Nederlands Slavernijverleden en Erfenis. Zij sprak over het belang van de herdenking van slavernij, “ieder jaar weer, jazeker! We mogen niet vergeten wat er is gebeurd en waarom. Herdenken, een collectief ritueel, draagt bij aan de bewustwording dat vrijheid de verantwoordelijkheid is van ons allemaal.”

In je hele lijf
Daarna barstte het feest van de Tambú los. De tambu is van oorsprong een geheimtaal tussen slaven maar nu de benaming van een muzikaal genre en dans. De dansvloer liep snel vol, onder aanvoering van danscollectief Tabur Tapatia. Guiselle Starink-Martha, een van de initiatiefneemsters van het project: “De Tambú moet je voelen in al je ledematen, ja in je hele lijf”. Een uur lang zaten de bezoekers in een overzees ritme. En vele ledematen konden de verleiding niet weerstaan om mee te dansen, met veel handgeklap en gestamp van de hielen, zoals het hoort!
_MG_9346.Loes Schleedoorn
Genealogisch onderzoek
De Tambú was een trekker, maar er waren nog meer redenen om te komen. Ben Hoornweg bijvoorbeeld doet historisch onderzoek, uit hobby, en is geïnteresseerd in het onderwerp slavernij. “Het is ooit begonnen met een genealogisch onderzoek. Van het een kwam het ander en ik stuitte op een WIC-schip dat De Hoornweg heette. Zo kwam ik bij slavernij terecht, een vreselijk maar interessant onderwerp. Wist je dat de meeste slaven naar Suriname gingen. Maar altijd via Curaçao. En degenen met een ‘vlekje’, een lichamelijk mankementje bijvoorbeeld, bleven daar achter.”

Antilliaanse boeken
Martina Ronkes is er met haar man. Ze ontmoetten elkaar ruim vijftig jaar geleden op Curaçao, waar zij (geboren Arubaanse) woonde en hij via de Marine gedetacheerd was. “Ik ben lid van de bibliotheek in Wassenaar, maar een feest als dit willen wij niet missen. De Tambú heb ik als kind altijd meegemaakt. Ik vind het heerlijk dat er hier nu aandacht voor is. Deze bibliotheek heeft overigens heel veel Antilliaanse boeken in de collectie, ik stuur er veel vrienden en kennissen naartoe.”

Via e-mail
“Mijn buren zijn Antilliaans, dus ik kom veel in aanraking met die cultuur”, vertelt Marije Kerling uit Transvaal. “Ik ben hier om meer over de achtergronden van die cultuur te weten te komen. Voor middagen als deze ga ik graag naar de bibliotheek. Hoe ik het wist? Simpel, ik ben geabonneerd op de informatie per e-mail. Daar hoef je zelfs geen lid voor te zijn.”

Gevoel van verbondenheid
Zelfs na afloop, op de roltrap naar beneden, zaten de bewegingen er nog in. “Dit is gewoonweg fantastisch en heel aanstekelijk”, vertellen twee vriendinnen terwijl ze op weg zijn naar buiten. Ondertussen discussieert Joyce Overdijk-Francis nog met geïnteresseerde bezoekers. “Door het verdrag van de Rechten van de Mens te koesteren en het verhaal steeds opnieuw te vertellen, komen telkens weer nieuwe verhalen naar voren. Die stellen het beeld dat we hebben van de slavernij bij en vervolmaken het. En middagen als deze zijn goed voor het historisch besef van mensen. En ze benadrukken een gevoel van verbondenheid. Dat is goed, en het ontroert me dat het zo’n drukke en geslaagde middag was.”

Tekst: Ton van der Veeken

Foto(‘s): Loes Schleedoorn

 [/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

2018-01-09T16:59:18+00:00